Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΩ?





Όταν έρχομαι σ' αυτή τη γη, κανείς δεν ξέρει ποιος είμαι εγώ και από πού προέρχομαι.
Όταν φύγω, κανείς δεν ξέρει ποιος ήμουν και πού έχω πάει.
Αυτό το βιβλίο περιέχει γνώσεις που προέρχονται από τις πιο υψηλές πνευματικές σφαίρες.
Δίνει απάντηση σε ερωτήσεις που υπάρχουν, από τότε που υπάρχει η ανθρωπότητα.


ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι. Οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται το θάνατο. Μας τρομάζει και διερωτόμαστε: "Τι θα συμβεί σ' εμένα μετά το θάνατο;"


Πολλοί λένε: "Δεν γνωρίζουμε τι υπάρχει μετά. Κανένας δεν έχει ποτέ επιστρέψει από τους μεταθανάτιους κόσμους". Ακόμα και οι χριστιανικές εκκλησίες δεν είναι σε θέση να μας δώσουν μια ικανοποιητική απάντηση, σ' αυτό το υπαρξιακό ζήτημα.

Για όποιον θεωρεί τη "ζωή" σαν την ύπαρξη μεταξύ της γέννησης και του θανάτου, η καταγωγή του και ο μελλοντικός του προορισμός παραμένουν ένα μυστήριο.

Σ' αυτό το βιβλίο δεν παρουσιάζουμε μυστήρια, αλλά την αλήθεια, που πολλοί δεν γνωρίζουν πια, δηλαδή πως ο θάνατος δεν είναι μια κάθετη τομή στη ζωή μας, αλλά η πόρτα που διαβαίνουμε προς την ύπαρξη σε μια άλλη διάσταση.

Η πόρτα που μας οδηγεί σε μια ζωή που θα είναι τόσο πιο φωτεινή, όσο πιο συνειδητά ο άνθρωπος έχει φέρει σε πέρας την αποστολή της γήινής του ζωής.

Ο θάνατος είναι, επομένως, ένας σταθμός της πορείας, που η ψυχή μας διανύει για να φτάσει σε μια τέλεια ζωή!


Εάν αντιληφθούμε τι είναι αληθινά η ζωή, δεν έχουμε πια λόγο να φοβόμαστε το θάνατο. Η ζωή μας συνεχίζεται και εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε πως.


Οι φίλοι του Χριστού στη Συμπαντική Ζωή









ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΑΙ; ΠΟΥ ΠΑΩ;
Η ζωή μετά το θάνατο - Το ταξίδι της ψυχής σου

1- Εισαγωγή

Τι είναι η ζωή;
Η ζωή, η ζωή μας, είναι μήπως εκείνο το μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ της αρχής και του τέλους της γήινης ζωής, μεταξύ της γέννησης και του θανάτου, μεταξύ των δύο αναπόφευκτων γεγονότων, που τις περισσότερες φορές είναι σημαδεμένα από δυσκολίες και βάσανα; Μπορεί μονάχα να λεχθεί, πως η ζωή μιας ανθρώπινης ύπαρξης αρχίζει με τη σύλληψή της, αναπτύσσεται μέσα στη μητρική κοιλότητα, μετά ο άνθρωπος γεννιέται, ζει μερικές δεκαετίες, πεθαίνει και μετά τον ενταφιασμό επιστρέφει στο στάδιο των εξ ων συνετέθη; (των ξεχωριστών συστατικών από τα οποία αποτελείτο;) Ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο; Η ψυχή είναι μόνο ένα συμπλήρωμα του γήινου σώματος μαζί με το οποίο διαλύεται; Ο οργανισμός του ανθρώπου είναι μήπως καθορισμένος αποκλειστικά από κληρονομικούς παράγοντες των γονέων και προγόνων; Το σώμα αναπτύσσεται και ωριμάζει μόνο σύμφωνα με τους νόμους της κληρονομικότητας;
Πολλοί είναι πεπεισμένοι γι' αυτό. Άλλοι αποδέχονται με μεγαλύτερη ή μικρότερη πεποίθηση την ύπαρξη του ανθρώπου ή μέρος αυτού - δηλαδή της ψυχής - μετά το θάνατο. Μερικοί πιστεύουν πως ο νεκρός αναπαύεται μέσα στον τάφο, μέχρι την ανάσταση του σώματος, γι' αυτό και χαράσσουν πάνω στην επιτάφια πλάκα: "Αναπαύεται εν ειρήνη". Θεωρούν πως, παρά την εμφανή διάλυση, το σώμα θα μπορέσει να αναστηθεί εκ νέου.
Όποιος ζητά διευκρινήσεις για τη ζωή και το θάνατο από τις χριστιανικές εκκλησίες, ανακαλύπτει πως αυτές δεν είναι σε θέση να δώσουν ουδεμία εξήγηση, σε σχέση με το τι συμβαίνει μετά το θάνατο, από τη στιγμή που η Βίβλος δεν περιέχει συγκεκριμένες πληροφορίες πάνω σ' αυτό το θέμα. Πολλά πρόσωπα που είναι δεμένα στην εκκλησία, φοβούνται πως θα πρέπει να υποφέρουν μέσα στην κόλαση, μετά το θάνατο ή πως θα καταδικαστούν αιώνια, μετά τη δευτέρα παρουσία.
Ο σύγχρονος και εξελιγμένος άνθρωπος του εικοστού αιώνα, αποφεύγει το θέμα του θανάτου. Για εκείνον υπάρχει μόνο η πραγματικότητα, που καταφέρνει να συλλάβει με τις πέντε αισθήσεις και με το νου. Αυτός θεωρεί μόνο τη ζωή του σώματος, που αυτός πειραματίζεται, σαν μια εναλλαγή περιοδικών φάσεων. Αν και η αληθινή του καταγωγή και το νόημα του πεπρωμένου του παραμένουν γι' αυτόν ένα άλυτο αίνιγμα, αυτός είναι πεπεισμένος πως η ζωή συνίσταται σ' αυτό που συγκεκριμένα πειραματίζεται σε υλικό επίπεδο. Επειδή η συνείδησή του είναι επηρεασμένη από τον υλισμό, αυτός αποφεύγει να αναλογιστεί για το τέλος της γήινής του ζωής, δηλαδή για το θάνατο, επειδή θεωρεί πως ο θάνατος σβήνει την ύπαρξή του.
Ο άνθρωπος αγαπά επομένως, τη ζωή του, που έστω και αν του φέρνει διάφορες αντιξοότητες, του προσφέρει επίσης ποικίλες ικανοποιήσεις και ενδιαφέροντα. Θα ήθελε να ζήσει επί μακρόν και να μη βλέπει να πεθαίνουν ούτε οι άλλοι. Συχνά οι φίλοι και οι συγγενείς προσπαθούν να διατηρούν στη ζωή, εκείνον που είναι ήδη σημαδεμένος από το θάνατο. Ο φόβος και η αμάθεια έχουν κάνει το θάνατο για πολύ καιρό ένα ταμπού. Αυτή η συμπεριφορά έχει αλλάξει εδώ και λίγα χρόνια, αφότου μερικοί γιατροί ανέλαβαν την αποστολή να βοηθούν τους ετοιμοθάνατους ασθενείς, αντί να τους αγνοούν, όταν κάθε θεραπεία καθίσταται περιττή.


Οι εμπειρίες που έχουν γίνει στα όρια του θανάτου, έχουν προβληματίσει και επιτρέπουν ν' αντικριστεί αυτό το γεγονός κάτω από ένα νέο φως. Αυτές έχουν ενθαρρύνει τη διεύρυνση του περιορισμένου ορίζοντα της γνώσης της ζωής. Κατά συνέπεια, ένας αυξανόμενος αριθμός ατόμων προγεύεται ή πιστεύει ήδη στην αλήθεια, που είναι έμφυτη στην αντίληψη της ζωής των ανθρώπων, που ζούνε σε χώρες λιγότερο υλιστικές από τις δικές μας, που θεωρούν το θάνατο σαν ένα σταθμό, που αποτελεί μέρος ενός φυσικού κύκλου της ζωής. Αυτοί είναι πεπεισμένοι πως, μετά από το θάνατο του σώματος, ο λεγόμενος "νεκρός" - δηλαδή η ψυχή του - συνεχίζει να ζει. Είναι γνωστό, επίσης, σε πολλούς πως - στη διάρκεια του πρόσκαιρου - η ψυχή μπορεί να ζήσει διάφορες γήινες ζωές, προσλαμβάνοντας διάφορα γήινα σώματα.
Και σ' εμάς επίσης, απλές λαϊκές δοξασίες διδάσκουν, πως η ύπαρξη συνεχίζεται. Όταν, σήμερα, οι επιστήμονες που μελετάνε το φαινόμενο του θανάτου δημοσιεύουν τα αποτελέσματα των επιστημονικών τους ερευνών, συμβαίνει να διαβάζουμε πράγματα εν μέρει γνωστά. Πράγματι, ακόμα κι’ αν οι θεωρίες των φυσικών επιστημών και τα δόγματα της εκκλησίας έχουν καταφέρει να σιγήσουν αρχαίες αλήθειες, ξεριζώνοντάς τες από τη συνείδησή μας, δεν έχουν καταφέρει να αποδείξουν το αντίθετο και ούτε ν’ αλλάξουν τα πραγματικά γεγονότα, απορρίπτοντας τα απλά.
Το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου αναφέρεται στις θεμελιώδεις εμπειρίες της ανθρωπότητας. Διορθώνει όμως πολλά σημεία και προσθέτει πληροφορίες εν μέρει νέες, φτάνοντας στον κόσμο πέραν της ύλης, μέσα στον κόσμο του Πνεύματος. Η πηγή γνώσης από την οποία αντλούμε και που διαδίδουμε, είναι εκείνη του Πνεύματος. Το Θείο, έχει αποκαλύψει σε κάθε εποχή και αποκαλύπτει επίσης και σήμερα, αυτές τις θεμελιώδεις αλήθειες, δια μέσου προφητικού στόματος.
Εμείς δεν κάνουμε άλλο, παρά να ντύσουμε με λόγια αυτή την αλήθεια, που μας δίνεται από τη θεϊκή Πηγή.

2 - Ο θάνατος δεν είναι καταστροφή, αλλά μεταμόρφωση
"Vita mutatur, non tollitur".
Η ζωή μετασχηματίζεται, δεν καταστρέφεται (αρχαία επιγραφή). Τα πάντα είναι ενέργεια, τίποτε δεν χάνεται. Η ζωή είναι μια μορφή ενέργειας! Όπως οι ειδικοί των φυσικών επιστημών δεν είναι σε θέση, μέχρι σήμερα, να ορίσουν ακριβώς την προέλευση της ενέργειας, το πώς και το γιατί του σχηματισμού της, αυτοί δεν είναι ούτε σε θέση να εξηγήσουν τη ζωή, μα μπορούν μόνο να την περιγράψουν. Αυτή η μορφή ενέργειας, που είναι η ζωή, διαφεύγει της επιστημονικής έρευνας και το ίδιο ισχύει και για την ψυχή μας.
Η ψυχή είναι ένα ουσιώδες μέρος εκείνης της ύπαρξης, που ονομάζεται άνθρωπος. Πού βρισκόταν η ψυχή, πριν ο άνθρωπος γεννηθεί; Πού διαμένει, όταν το σώμα διαλύεται στα συστατικά του;
Το υλικό σώμα, σαν ζωντανός οργανισμός, αποτελείται από ύλη σε κατάσταση μετασχηματισμού. Μετά το θάνατο, όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα, αυτό το τελευταίο διαλύεται εκ νέου στα χωριστά υλικά συστατικά με μια διαδικασία μετασχηματισμού. Μα τι συμβαίνει λοιπόν σ' αυτό το σημείο με τη "ζωή", τι συμβαίνει με την ψυχή;
Μια έρευνα προσανατολισμένη αποκλειστικά προς την ύλη, δεν θα μπορέσει να εξηγήσει, παρά τη μεγάλη επιστημονική προσπάθεια, το πιο φυσικό για εμάς πράγμα: τη ζωή που μας περιβάλλει με αναρίθμητες μορφές, στα ζώα, στα φυτά και στα μικρόβια.
Από ένα αυγό πεταλούδας, γεννιέται η κάμπια, που με τη σειρά της περιτυλίγεται μέσα σ' ένα κουκούλι και μετασχηματίζεται σε χρυσαλλίδα, απ' την οποία αναπτύσσεται η νέα πεταλούδα. Η ζωή μετασχηματίζεται, μα δεν καταστρέφεται!


Μέσα στις νέες αποκαλύψεις, το θεϊκό Πνεύμα μάς εξηγεί πως τα πάντα είναι ενέργεια. Η ζωή είναι ενέργεια και δεν μπορεί να καταστραφεί, ούτε μπορεί να καταλήξει στο τίποτε. Αυτή, αλλάζει μονάχα μορφή. Η αρχική μορφή της ζωής είναι πνευματική: η ζωή είναι, αφ' εαυτής Πνεύμα. Η ψυχή μας είναι μια μορφή ζωής και πνευματικής ύπαρξης.
Για πολλούς ανατολικούς λαούς είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια πως η ψυχή υπάρχει ήδη πριν από τη σύλληψή της και πως "επιζεί" μετά το θάνατο του σώματος. Επομένως, εμείς υπάρχουμε πριν από τη γέννησή μας, με μορφή ψυχής, η οποία - εφ' όσον είναι ένα πνευματικό σώμα - κατοικεί μέσα στους πνευματικούς κόσμους.
Μπορούμε να βρούμε όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα, στις νέες αποκαλύψεις:
Η ψυχή μας βρίσκεται σε πορεία από πολύ καιρό. Αυτή είχε αρχή μέσα στους πνευματικούς κόσμους και τώρα βρίσκεται στο ταξίδι επιστροφής, προς τον Οίκο του Αιώνιου Πατέρα, προς τα Ουράνια Βασίλεια του φωτός. Το ταξίδι της περνά διαμέσου των βασιλείων των ψυχών και των σφαιρών εξαγνισμού. Κάτω από ορισμένες περιστάσεις, αυτή μπορεί να "μπει" σε ένα ανθρώπινο σώμα για να εξοφλήσει ένα μέρος των ενοχών της κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής, μέσα στη διάσταση του χρόνου και του χώρου. Εάν καταφέρει να εξαγνιστεί, μπορεί να συνεχίσει την πορεία της προς την αιώνια Πατρίδα μέσα στους πιο φωτεινούς κόσμους των σφαιρών εξαγνισμού. Αυτό σημαίνει πως έχει κάνει πρόοδο. Η γήινη ζωή είναι επομένως ένας μεταβατικός μονάχα σταθμός του ταξιδιού της ψυχής, στη διάρκεια του οποίου, αν αυτή εξελίσσεται και εξυψώνεται πνευματικά, έχει τη δυνατότητα να φτάσει την αρχική φωτεινότητα και αγνότητα, δηλαδή την υψηλή δόνηση που είχε αρχικά.
Τη στιγμή της σύλληψης, η ψυχή, που είναι μια πνευματική μορφή με καθορισμένα και ειδικά χαρακτηριστικά ολότελα "προσωπικά", πλησιάζει στο υλικό σώμα και εισχωρεί έπειτα μέσα στο σώμα, τη στιγμή της γέννησης του βρέφους, παραμένοντας συνδεδεμένη μέχρι το φυσικό του θάνατο.
Όλες οι ζωτικές διαδικασίες του ανθρώπου έχουν αρχή μέσα στην ψυχή. Είναι διαμέσου της ψυχής, που η θεϊκή ζωτική ενέργεια ρέει μέσα στο φυσικό σώμα και το ζωογονεί.


Τα πάντα είναι ενέργεια, καθώς επίσης και οι αισθήσεις μας, οι σκέψεις, τα λόγια, οι πράξεις! Η ψυχή είναι το "βιβλίο της ζωής" που καταγράφει τα πάντα.
Ακόμα και μετά την εγκατάλειψη του γήινου σώματος, μέσα στην ψυχή παραμένουν αποθηκευμένα, όλα όσα ο άνθρωπος έχει ζήσει σαν αισθήματα, σκέψεις, λόγια και πράξεις. Τούτο σημαίνει πως εμείς μεταφέρουμε μαζί μας, μέσα στις πνευματικές σφαίρες, την ταυτότητά μας, τη συνείδησή μας, τα ελαττώματα και τις αδυναμίες, καθώς επίσης και την εσώτερη χαρά και τη σχέση μας με το Θεό. Καθετί που είναι αρνητικό, βαραίνει την ψυχή μας, που σκιάζεται και αμαυρώνεται, ενώ οι θετικές σκέψεις και πράξεις ελαφραίνουν την ψυχή και την καθιστούν πιο φωτεινή.
Πρωταρχικός μας σκοπός θα έπρεπε να ήταν, να έχουμε στο τέλος της γήινης ζωής ένα θετικό απολογισμό, δηλαδή να έχουμε ελευθερώσει την ψυχή από όλα τα βάρη και τις σκιές. Ο βαθμός σκίασης ή λαμπρότητας της ψυχής τη στιγμή του θανάτου μας είναι θεμελιώδους σημασίας, αφού άλλωστε από αυτό εξαρτάται το τι θα απογίνει η ψυχή μετά το φυσικό θάνατο






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου