Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Οι συνωμοσίες...πίσω από τα μυστήρια του πλανήτη Άρη!!! [Βίντεο]



Σάιμον Μπάτλελ δημοσιογράφος: Πιστεύουμε ότι η πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη έγινε το 1962 επίσης πιστεύουμε ότι υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος απόκρυψης των αληθινών συνθηκών που επικρατούν στον Άρη, που φαίνονται να είναι ευνοϊκές για την ανθρώπινη ζωή.
Oι προσπάθειες που γίνονται για να πεισθεί ο κόσμος για το αντίθετο δείχνει ότι κάποια σκευωρία υπάρχει: Στις 29 Σεπτέμβρη 1977 σε συνέδριο για τα οφέλη από το διάστημα ο Δρ Τζέραρντ O'Neill, είχε αναφέρει ότι "έχουμε την τεχνολογία και η αποστολή στον Άρη είναι πραγματοποιήσιμη σήμερα".
Ο Δ O'Neill και οι Johnson και Holbrow ήταν κορυφαίοι στον σχεδιασμό αυτόνομων εγκαταστάσεων με συνθήκες διαβίωσης ίδια με την Γη ,μακριά της Γης! Ο Δρ Ο Νηλ εργαζόταν 7 χρόνια (1970), σε σχέδιο μετανάστευσης ανθρώπων σε αυτόνομες μονάδες στο διάστημα. Οι μονάδες θα αποτελούντο από κοίλους γιγαντιαίους τροχούς και στο εσωτερικό θα υπήρχαν μικρά οικοσυστήματα.
Η λεγόμενη "διαρροή εγκεφάλων" το 1970-80 δεν ήταν δημιούργημα φαντασίας ήταν γεγονός, πολλοί κορυφαίοι επιστήμονες που είχαν σχέση με τίς λεγόμενες φουτουριστικές επιστήμες είχαν χαθεί, μόνοι ή με της οικογένειες τους.
Άρθρα εφημερίδων της εποχής 1980- 82 όπως και μεγάλη ελληνική εφημερίδα δημοσίευαν ρεπορτάζ για της μαζικές ανεξήγητες εξαφανίσεις ανθρώπων που είχαν σχέση με προγράμματα (τύπου) αποίκιση σελήνης και Άρη.
Οι άνθρωποι που χάθηκαν είχαν ειδικότητες, βιολογίας γεωλογίας ύδρο-γεωπονικής, φυσικής, μηχανολογίας, ηλεκτρονικής, μετεωρολογίας ιατρικής και διοικητικών υπηρεσιών.


Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Poltergeist



Στον κόσμο της παραψυχολογίας, υπάρχει μια βασική διάκριση ανάμεσα στο φαινόμενο των φαντασμάτων και αυτό των πνευμάτων. Η διαφορά βρίσκεται στην δυνατότητα οπτικής αντιλήψεις του φαινομένου. Έτσι τα μεν φαντάσματα μπορούν να γίνουν ορατά από τον παρατηρητή, ενώ αντίθετα τα πνεύματα γίνονται αντιληπτά μόνο μέσου ενός διαμέσου (medium) ή μέσα από ήχους ή μετακινήσεις αντικειμένων. Ένα λοιπόν από τα ποιο συχνά παρατηρούμενο φαινόμενο επαφής με πνεύμα αποτελούν οι περιπτώσεις γνωστές και ως poltergeist, φαινόμενο που ο ιδρυτής της Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών του Λονδίνου Myers, παρατήρησε πως αποτελεί ξεχωριστό από τις περιπτώσεις στοιχειώσεων.

Ο όρος poltergeist σχηματίζεται από τις λέξεις 'poltern' που σημαίνει 'χτυπώ' και 'geist' που σημαίνει 'πνεύμα'. Με αυτό τον όρο περιγράφονται όλα εκείνα τα περιστατικά όπου μια αόρατη μορφή προκαλεί αναταραχή σε ένα χώρο μέσα από ήχους (όπως ξύσιμο τοίχων, μετακινήσεις αόρατων επίπλων κα.), μετακινήσεις αντικειμένων αλλά και με επιθέσεις σε ανθρώπους ή ζώα. Κρίνοντας από τον ίδιο τον όρο που δόθηκε στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό χώρο, η στάση των ανθρώπων ήταν μάλλον εχθρική αφού νοούνται τα πνεύματα αυτά ως κακόβουλα και επικίνδυνα για την ανθρώπινη σωματική υγεία. Αντίθετα με την αντίληψη αυτή μοιάζει να είναι ο συνηθέστερος όρος που έχει επικρατήσει στον Ελλαδικό χώρο ('θορυβοποιό πνεύμα') που σαφώς περιορίζετε σε αόρατη πυγή ήχων και γιατί όχι και μετακινήσεις αντικειμένων που σπάνια όμως έρχονται σε άμεση επαφή με τον ίδιο τον παρατηρητή. Υπάρχει εδώ λοιπόν μια σημαντική διαφορά μέσα από την χρήση διαφορετικών όρων; Μια λαογραφική μελέτη στην Ελληνική παράδοση ίσως θα μπορούσε να ρίξει περισσότερο φως.

Το φαινόμενο poltergeist σίγουρα δεν αποτελεί ένα σύγχρονο παραδοξολογικό φαινόμενο, αντίθετα φαίνεται να έχει περιγραφές του από την αρχαιότητα ακόμη, αν και η πλειονότητα των αναφορών ξεκινά των 16ο αιώνα. Ιδιαίτερη όμως προσοχή μοιάζει να ξεκινά από τον 18ο αιώνα όπου η ερμηνεία των φαινομένων συνοδευόταν πάντα από την εύκολη λύση σκανδαλιάρικων παραμελημένων πνευμάτων, μαγείας ή και δαιμονοπληξίας. Έρευνα των παραψυχολόγων Gauld και Cornell (στα τέλη του 1970) έδειξε πως 9% των περιπτώσεων αποδίδονταν σε παρουσία δαιμόνων, 7% σε μάγισσες και μόνο 2% σε πνεύματα νεκρών. Η ίδια έρευνα (μια καταγραφή και συστηματική ανάλυση 1800 περιπτώσεων ανά τον κόσμο) έδειξε και την παρουσία κάποιον βασικών χαρακτηριστικών: 64% των περιπτώσεων poltergeist αφορά μετακινήσεις μικρών αντικειμένων, 58% των περιπτώσεων είχαν έντονη δραστηριότητα στις νυχτερινές ώρες, 48% ακούγονταν χτύποι στο χώρο, 36% αφορούσε την μετακίνηση μεγάλων αντικειμένων, 24% των περιπτώσεων διαρκούσε πάνω από ένα έτος και 12% ανοιγόκλειναν πόρτες και παράθυρα. Πέρα από τις παρατηρήσεις αυτές, αξίζει να συμπληρώσουμε πως υπάρχουν και συχνά περιστατικά με βροχές από πέτρες, ουρλιαχτά, αηδιαστικές μυρωδιές, παρενοχλήσεις σε τηλεφωνικές ή άλλες ηλεκτρικές συσκευές και φώτα, και πιο σπάνια εμφανίσεις οπτασιών ή ακόμη και επίθεση (βίαιη ή σεξουαλική) απέναντι σε ανθρώπους και ζώα.

Αν και το φαινόμενο των poltergeist είναι το πιο συχνά παρατηρήσημο, δεν μοιάζει να έχει πάντα μια παραφυσική πυγή. Ήδη στις αρχές του 20ου αιώνα, διατυπώθηκε η θεωρία του 'μικρού άτακτου κοριτσιού' από τον παραψυχολόγο Πόντμορ, ο οποίος θεωρούσε πως το φαινόμενο συχνά έβρισκε την εξήγηση του στις φάρσες και στα έξυπνα τεχνάσματα παιδιών με ευέξαπτη φαντασία (παραπέμπουμε εδώ τον αναγνώστη να μελετήσει την γνωστή απάτη των μικρών αδελφών Wright το 1917 με τις φωτογραφίες νεραϊδών). Το να θεωρήσουμε όμως το φαινόμενο ως προϊόν απάτης σίγουρα δεν μπορεί να εξηγήσει όλα τα περιστατικά! Σύμφωνα λοιπόν με τον ψυχολόγο Γκόλντ, από τις 500 περιπτώσεις poltergeist που ερεύνησε ο ίδιος, το 8% θεωρήθηκαν ως απάτη ενώ μονάχα το 1% αποδόθηκε σε φυσικά αίτια. Εξαίροντας λοιπόν τις ερμηνείες ορισμένων παραψυχολόγων και πνευματιστών σχετικά με την εκδηλωτική δύναμη των πνευμάτων, οι περισσότεροι ερευνητές έχουν επικεντρωθεί πλέον στην ψυχολογική ερμηνεία του φαινομένου.

Ήταν το 1930 όταν ο ψυχολόγος Fodor πρότεινε την θεωρία της συσχέτισης των poltergeist με την ανθρώπινη προσωπικότητα. Με βάση την θεωρία αυτή, ένα άτομο γίνεται προσωρινά ικανό να εκδηλώσει φαινόμενα ψυχοκίνησης δίχως το ίδιο να έχει συνειδητή επίγνωση ή έλεγχο πάνω τους. Το άταχτο πνεύμα που εκδηλώνεται, ερμηνεύετε ως ένα 'δέμα προβαλλόμενων καταστολών'. Ο Fodor παρατήρησε πως κάποιος απόκρυφος φόβος, σεξουαλικές απογοητεύσεις ή ενοχή που βρίσκεται στο προσωπικό ασυνείδητο του ατόμου μπορεί να παράγει έντονες εξωτερικεύσεις ακόμη και με την μορφή ψυχοκίνησης. Η παρουσίαση της θεωρίας έγινε επιτυχημένα όταν ο ίδιος είχε ασχοληθεί το 1938 με το περιστατικό γνωστό ως 'Thorton Heath poltergeist' κατά το οποίο μια γυναίκα, εκδήλωνε τις απωθήσεις τις μέσα από βιαία ξεσπάσματα τύπου poltergeist με την μορφή επιθέσεων βρικόλακα!

Σε παρόμοιο περιστατικό στο οποίο ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου μελέτησε προσωπικά, το 'πνεύμα' βρήκε την γαλήνη του μονάχα όταν ο έφηβος εκδήλωσε ελεύθερα το φυσικό του ταλέντο για την ζωγραφική που πιο πριν είχε περιοριστεί από το περιβάλλον του σημαντικά. Η εκδήλωση των ενορμίσεων του διαμέσου της τέχνης μοιάζει να σταμάτησε κάθε ψυχοκινητική εκδήλωση. Μονάχα μετά από χρόνια τα φαινόμενα φαίνετε να επανήλθαν ηπιότερα, όταν το άτομο βρισκόταν υπό κατάσταση άγχους το οποίο όμως δεν δέχονταν να το αποδεχτεί συνειδητά!

Τριάντα χρόνια μετά τον Fodor, μελέτη του Roll (μέλος του Ιδρύματος Ψυχικών Ερευνών της βόρειας Καρολίνας) ενίσχυσε τον ανθρώπινο ψυχολογικό παράγοντα. Μελετώντας λοιπόν 116 περιπτώσεις παρατήρησε την παρουσία συγκεκριμένων μοτίβων από το φαινόμενο που ο ίδιος αποκαλεί 'αυτογενή περιοδική επανάληψη ψυχοκινητικών φαινομένων'. Αθέλητη λοιπόν έκφραση θυμού και εχθρικότητας δια μέσου ψυχοκινητικών εκδηλώσεων που συνήθως διαρκούσαν από μερικές ώρες έως και μήνες, ήταν ένα σύνηθες παρατηρούμενο φαινόμενο που συνόδευε παιδιά ή εφήβους που δεν μπορούσαν διαφορετικά να εκδηλωθούν ελεύθερα.

Ως μια πράξη 'μεγάφωνο' θεωρείται το φαινόμενο poltergeist και από τον ψυχίατρο Έρενβαλτ ο οποίος θεωρεί την εκδήλωση ψυχοκίνησης υπό αυτή την μορφή, ως έχει κάποια αξία υποκατάστασης για το άτομο που συχνά είναι καταπιεσμένο από το περιβάλλον του, έχει καταλογιστεί σαν παρανοϊκό ή παραγνωρίζεται η προσωπική του αξία. Συμπληρώνει μάλιστα πως οι εκδηλώσεις poltergeist πρέπει να εκτιμηθούν σαν ασυνείδητες τακτικές που αποβλέπουν να καλυτερέψουν μια ανθρώπινη κατάσταση ή ακόμη σαν προσπάθειες αυτοθεραπείας. Πιθανή ίσως επιβεβαίωση να δίνεται και από την έρευνα του Γκόλντ όπου μόνο το 24% των 500 περιπτώσεων που είχε μελετήσει, κράτησαν πάνω από ένα χρόνο. Το ξαφνικό ξεκίνημα και σταμάτημα των δραστηριοτήτων αυτών δίνει την υπόνοια πως τα φαινόμενα, όπως και τα συμπτώματα του πυρετού, δεν αντιπροσωπεύουν την ασθένεια την ίδια, αλλά την θεραπεία της.

Μπροστά όμως σε αυτή την προσπάθεια ψυχολογοποίησης του παραδόξου, πολλά είναι τα ερωτήματα των ερευνητών: Ποια λοιπόν μπορεί να είναι αυτά τα χαρακτηριστικά των ατόμων που εκδηλώνουν poltergeist; Με βάση ποιους μηχανισμούς μπορεί να εκδηλωθούν; Είναι δυνατόν να υπάρχει ψυχοκινητική ικανότητα στον άνθρωπο; Και εν τέλει, μπορούν όλα τα φαινόμενα poltergeist να ερμηνευθούν με αυτό τον τρόπο;

Φαίνεται πως τα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς είναι κοινά σε όλα τα άτομα γύρω στα οποία επικεντρώνεται το φαινόμενο poltergeist. Έτσι πιστεύεται πως άτομα με άλυτες συναισθηματικές εντάσεις είναι περισσότερο ικανά για την πρόκληση του φαινομένου. Συχνά στην προσωπικότητα των ατόμων αυτών υπάρχουν αγχοτικές αντιδράσεις, μετατραυματικές υστερίες, φοβίες, μανιακή συμπεριφορά, ιδεοληψίες, επιδράσεις αποσύνδεσης και σχιζοφρενική συμπτωματολογία. Συχνά πάλι οι έφηβοι που προκαλούν poltergeist έχουν μια γενικότερη αδυναμία στο να εκδηλώνουν τα συναισθήματα τους (και ιδιαίτερα αυτά της οργής) και τις απογοητεύσεις τους. Η σχέση της επιθετικότητας με την ψυχοκίνηση (και φυσικά με το φαινόμενο που μελετάμε) φαίνεται να αποδεικνύεται και πειραματικά αφού κατά την διάρκεια ψυχοκινητικών πειραμάτων, οι συμμετέχοντες παρουσιάζουν εγκεφαλικά κύματα ρυθμού Θ (4-7 c/sec), ρυθμούς που επίσης παρουσιάζουμε όταν είμαστε θυμωμένοι. Φαίνεται τέλος πως για την δημιουργία των φαινομένων είναι απαραίτητη και η χρήση των ανώτερων κέντρων του εγκεφάλου γιατί τα περιστατικά poltergeist δεν πραγματοποιούνται όταν το άτομο/πυγή κοιμάται (αντίθετη με την θεώρηση αυτή βρίσκεται ο συγγραφέας αφού στο περιστατικό με το οποίο ο ίδιος είχε την ευκαιρία να μελετήσει, υπήρξε τουλάχιστον μια εκδήλωση ψυχοκινητικότητας εν ώρα ύπνου).

Ο ακριβής τρόπος με τον οποίο όμως γίνεται η εκδήλωση ψυχοκινητικότητας (ως εκδήλωση άλυτων ψυχικών συγκρούσεων) μοιάζει ακόμη άγνωστος. Είναι πιθανό όμως η όλη διαδικασία να ακολουθεί την γνωστή έκφραση συμπτωμάτων όπως αυτή περιγράφεται στην ψυχαναλυτική σχολή. Η διαμόρφωση ψυχονευρωτικών συμπτωμάτων λοιπόν αποτελεί την έκφραση ψυχικών συγκρούσεων ανάμεσα στις δυνάμεις που τείνουν να γίνουν συνειδητές και στους μηχανισμούς που τείνουν να προστατεύσουν το Εγώ. Έτσι, ποικίλες αναμνήσεις και συναισθήματα που εξαιτίας της απώθησης καταλήγουν στο χώρο του ασυνειδήτου, τείνουν να γυρίζουν στο φως της συνείδησης.

Εμπόδιο στην πορεία βρίσκεται η παρουσία των μηχανισμών άμυνας του Εγώ που τείνουν να τροποποιήσουν την μορφή των απωθημένων στοιχείων. Φυσικά στην πορεία εξέλιξης του ατόμου, η οποιαδήποτε εσωτερική σύγκρουση δεν γεννά ψυχοπαθολογική συμπεριφορά παρά μπορεί να ενεργοποιεί και μηχανισμούς άμυνας που να σχηματίζουν και αυτοί λίγο περισσότερο το οικοδόμημα που λέγετε προσωπικότητα. Η προσπάθεια όμως των μηχανισμών αυτών έχουν βασικό σκοπό την προστασία του Εγώ διαμέσου την μετατροπή του αρχικού ασυνείδητου μηνύματος. Αν η μετατροπή αυτή δεν πραγματοποιηθεί σε βαθμό μεγάλο τότε το άτομο βιώνει άγχος, κυριαρχείτε από εφιάλτες ή εκδηλώνει ψυχοπαθολογικά συμπτώματα.

Παρόμοια λοιπόν με την ψυχανάλυση, έτσι και στις περιπτώσεις poltergeist μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα πιθανό μηχανισμό εξωτερίκευσης μιας τέτοιας σύγκρουσης ανάμεσα σε αυτό που θέλει το άτομο και σε αυτό που επιθυμεί το σύνολο. Η ψυχοκινητικότητα αυτή λοιπόν μοιάζει σαν ένας τρόπος εξωτερίκευσης, εκδραμάτισης και προβολής κάποιων ασυνείδητων περιεχομένων, συγκρούσεων αλλά και προτύπων συμπεριφοράς που για ποικίλους λόγους δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν. Παράλληλα η εκδήλωση αυτή (όπως άλλωστε συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις ψυχοπαθολογίας) μπορεί να κρύβει και ένα δευτερεύον κέρδος, αυτό της πρόκλησης προσοχής των άλλων.

Ενδιαφέρον έχει επίσης να τονίσουμε την σχέση του συμπτώματος με την ψυχική ταλαιπωρία. Σε ψυχοπαθολογικές λοιπόν περιπτώσεις, το άτομο συχνά βιώνει το σύμπτωμα δυστονικά προς τον εαυτό του, του προκαλεί λοιπόν στεναχώρια, θλίψη και προβλήματα στην καθημερινή του ζωή. Αυτό οφείλεται στην τιμωριτική στάση του Υπέρ-Εγώ που έρχεται να καταδικάσει την εκδήλωση των ασυνείδητων στοιχείων. Συμβαίνει κάτι ανάλογο στις περιπτώσεις poltergeist; Μπορούμε να δούμε τις ψυχοκινητικές εκδηλώσεις ως δυστονικές ή απλά ως ένα μηχανισμό άμυνας του Εγώ με εκφραστικά προς το περιβάλλον χαρακτήρα; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα που αξίζει να προβληματίσει τους ερευνητές.

Επίσης ερώτημα όμως τίθεται και στο κατά πόσο ο άνθρωπος είναι δυνατόν να εκδηλώσει ψυχοκινητικά φαινόμενα καθώς επίσης να εκφράσει τον ψυχισμό του μέσα από ένα τέτοιο παράδοξο φαινόμενο. Φυσικά ως απάντηση στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος βρίσκονται όλα εκείνα τα περιστατικά ερευνητών που έχουν προαναφερθεί και που φαίνεται πως μέσα από ψυχοθεραπεία μπόρεσαν να προσφέρουν μια διαφορετική δίοδο εκδήλωσης ψυχικής ενέργειας. Συμπλήρωμα ίσως εδώ αξίζει να γίνει από την μελέτη των περιστατικών στιγματισμού. Ένα φαινόμενο ιδιαίτερα γνωστό στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία όπου στο σώμα πιστών εμφανίζονται (και συχνά για μεγάλο διάστημα) μώλωπες ή και αιμορραγίες σε σημεία παρόμοια με αυτά που η παράδοση θέλει να έχει πληγωθεί ο Χριστός. Ο θρησκευτικός ζήλος των ατόμων αυτών εύκολα μπορεί να ερμηνεύσει το ψυχοσωματο-μετατροπικό αυτό φαινόμενο. Έρευνα μάλιστα του γιατρού Ράτνοφ (1969) σε 60 περιστατικά που προκαλούσαν μώλωπες στο σώμα τους δίχως να υπάρχει κάποια εξωτερική πυγή, έδειξε καθαρά τον σημαντικό ρόλο της ψυχολογίας. Υστερικές προσωπικότητες που ζούσαν συχνά σε μια ιδιαίτερα αγχοτική ζωή, με τάσεις αυτοτραυματισμού και μαζοχιστικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας, είχαν την ικανότητα να προκαλούν μώλωπες ακόμη και αιμορραγίες στο σώμα τους!

Αναφορικά τώρα για την δυνατότητα εκδήλωσης ψυχοκινητικότητας, αξίζει ίσως να αναφερθούμε στην προσπάθεια 8 ερευνητών στο Τορόντο το 1972 όπου κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα δικό τους πνεύμα, τον Φιλίπ. Ο Φιλίπ ένα πνεύμα καθαρά φανταστικό, εκδηλώθηκε μέσα από ανυψώσεις επίπλων και άλλες δραστηριότητες που αποδείκνυαν την επίδραση του νου πάνω στην ύλη. Μια παρόμοια πετυχημένη προσπάθεια είχε γίνει δυο χρόνια πριν, από τον ψυχολόγο Μπάτσελορ ο οποίος στην δική του ομάδα παρήγαγε αρχικά τεχνικά παραφυσικά φαινόμενα ενώ έπειτα τα μέλη της ομάδας κατάφεραν να εκδηλώσουν ανυψώσεις αντικειμένων από μόνοι τους. Έτσι έρευνες σαν και τις παραπάνω έκαναν επιστήμονες, σαν τον ψυχολόγο Μπέλοφ να θεωρήσουν πως υπό ορισμένες συνθήκες που παραμένουν ακόμη ασαφείς, μια ιδέα ή μια πρόθεση που μορφοποιείται στο μυαλό μπορεί αυτόματα να υποχρεώσει ένα υλικό σύστημα να δράσει κατά τέτοιο τρόπο που να εκφράσει αυτή την ιδέα ή την πρόθεση. Η ικανότητα λοιπόν του ατόμου να επιβάλλεται στο περιβάλλον του δημιουργώντας δραστηριότητες παρόμοιες μ'αυτές ενός άτακτου πνεύματος, φαίνεται πως έχει αποδειχθεί επανειλημμένα. Μπορούν όμως όλα τα περιστατικά να κατανοηθούν με βάση την ψυχολογία;

Η ψυχολογική στάση απέναντι στο φαινόμενα έχει δεχθεί σημαντικές αμφισβητήσεις. Οι παραψυχολόγοι Gauld και Cornell, εναντιώνονται στην θεωρία της ψυχολογικού παράγοντα βασισμένοι στην κριτική που γίνεται συνεχώς στα ψυχολογικά τεστ (τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν και στις μελέτες των ερευνητών/οπαδών της θεωρίας του ψυχολογικού παράγοντα). Από την άλλη πλευρά, ο ψυχίατρος Stevenson προτείνει μια ενδιάμεση λύση υπενθυμίζοντας την αρχική πίστη σε επαφή με πνεύματα. Παρατηρεί μάλιστα πως σε περιπτώσεις ψυχολογικού παράγοντα, τα φαινόμενα είναι συνήθως βίαια και φαινομενικά δίχως σκοπό. Αντίθετα αυτά που πιθανόν να πηγάζουν από την λειτουργία ενός πνεύματος, έχουν συνήθως μια επικοινωνιακή ευφυή δομή καθώς και σκοπιμότητα στις μετακινήσεις αντικειμένων.

Η στάση του συγγραφέα πάντως είναι περισσότερο κοντά στην θεωρία του ψυχολογικού παράγοντα και αυτό διότι η ύπαρξη πνευμάτων αποτελεί ένα μεγάλο ξεχωριστό, ασαφές ακόμη, κεφάλαιο της παραψυχολογίας που όμως έχει σοβαρές φιλοσοφικές προεκτάσεις. Ανεξάρτητα πάντως με την ερμηνεία που δίνεται από τον εκάστοτε ερευνητή, οι αποδείξεις της θεωρίας τους ψυχολογικού παράγοντα είναι πολύ ισχυροί για να διαγραφούν. Σημαντική λοιπόν είναι η διάκριση ενός φαινομένου poltergeist με ψυχολογικό παράγοντα, να γίνεται από οποιαδήποτε άλλη πιθανή πυγή, όταν και εφόσον διακρίνονται δυο βασικά στοιχεία:

Ι) τα φαινόμενα θα πρέπει να επικεντρώνονται πάντα γύρω από ένα άτομο και πάντα υπό την παρουσία του.

ΙΙ) το άτομο αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί ψυχοδιαγνωστικά έτσι ώστε να μπορεί να τοποθετηθεί εντός των ψυχολογικών κριτηρίων και χαρακτηριστικών που προαναφέρθηκαν.





Το Πρόσωπο Στον Πλανήτη Άρη

Η ιστορία του προσώπου στον Άρη ξεκινά το 1976, όταν το Viking 1 της NASA προχώρησε σε μια σειρά φωτογραφήσεων στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη με στόχο την επιλογή του σημείου προσεδάφισης για το αδερφό του σκάφος, το Viking 2 που επρόκειτο να ακολουθήσει. Μια από τις φωτογραφίες αυτές απεικόνιζε ένα περίεργο σχηματισμό που έμοιαζε πολύ με ανθρώπινο πρόσωπο.

Η φωτογραφία δόθηκε στη δημοσιότητα από τη NASA με την περιγραφή: «σχηματισμός βράχων ο οποίος μοιάζει με ανθρώπινο πρόσωπο εξαιτίας των φωτοσκιάσεων». Γι αρκετά χρόνια δεν είχε δοθεί ιδιαίτερη σημασία στη φωτογραφία. Οι πρώτες συζητήσεις άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του 80 και εντάθηκαν σε αυτή του 90. Μια θεωρία είχε ήδη σχηματιστεί: το πρόσωπο ήταν το κατασκεύασμα ενός εξωγήινου πολιτισμού που προσπαθούσε να μεταδώσει κάποιο μήνυμα. Επίσης μια σειρά μικρότερα υψώματα που εμφανίζονται επίσης στη φωτογραφία θεωρήθηκαν πυραμιδοειδείς κατασκευές και σύντομα άρχισε να γίνεται συζήτηση για τα ερείπια μιας ολόκληρης πόλης. Σύμφωνα με τις θεωρίες αυτές η NASA είχε γνώση του ότι επρόκειτο για τεχνητές κατασκευές, πιθανώς δε και άλλες αποδείξεις, και προσπαθούσε να συγκαλύψει το γεγονός.
Έτσι γεννήθηκε και διαδόθηκε ο μύθος του προσώπου της Κυδωνίας (από την περιοχή του Άρη στην οποία εντοπίζεται ο σχηματισμός) και των αρχαίων εξωγήινων πόλεων στην επιφάνεια του Άρη. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις η θεωρία στήθηκε και στηρίχθηκε πάνω σε στοιχεία ελλιπή, και τραβηγμένες υποθέσεις-εικασίες, αγνοώντας όλες τις λογικές απαντήσεις και αποδείξεις τις οποίες και εντάσσει στην προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

face in mars

Δεν ασχολείται για παράδειγμα με την απλούστερη των ερωτήσεων: αν η NASA είχε αμφιβολίες για την ακριβή φύση του προσώπου και ήθελε κάτι να αποκρύψει για ποιο λόγο έδωσε τη φωτογραφία στη δημοσιότητα. Επίσης έχει αγνοηθεί το γεγονός ότι έχουν ληφθεί και άλλες φωτογραφίες του ίδιου σχηματισμού κατά τη διάρκεια των αποστολών του Mars Global Surveyor, οι οποίες δεν αφήνουν αμφιβολίες για το ότι πρόκειται για φυσικούς σχηματισμούς.
Αλλά ακόμα και εάν επρόκειτο για σημάδια κάποιου εξωγήινου πολιτισμού ποιος ο λόγος να κρατηθεί κρυφό; Για να αποφευχθεί ο πανικός, απαντούν οι υποστηρικτές της θεωρίας. Όταν η Αμερικανική Διοίκηση δε μπορεί να κρατήσει κρυφά μια σειρά από άλλα θέματα μικρής ή μεγάλης σημασίας, (πχ οι ερωτικές αναζητήσεις του Κλίντον ή τα στοιχεία που είχαν συγκεντρώσει αλλά δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν οι Αμερικανικές υπηρεσίες πρίν τα γεγονότα της 11/9), καταφέρνει να αποκρύπτει, εδώ και 25 χρόνια ότι υπάρχουν ερείπια ενός πολιτισμού στον Άρη.

Όμως και ο ισχυρισμός του ενδεχόμενου πανικού ελάχιστα στέκει. Μήπως δεν είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι στην Ευρώπη, ένα από τους δορυφόρους του Δία, υπάρχει νερό και πολύ πρόσφατα οι επιστήμονες διατύπωσαν για μια ακόμα φορά την άποψη ότι ίσως υπάρχει και ζωή. Δεν υπήρξε κανένας πανικός, αντίθετα, μάλλον μεγαλειώδης αδιαφορία. Ή όταν η New York Sun, το 1835, ανακοίνωνε την ανακάλυψη ζωής στο φεγγάρι ο μόνος πανικός που δημιουργήθηκε ήταν αυτός των αναγνωστών να αγοράσουν φύλλα της εφημερίδας. Ο αντίλογος μπορεί να αναφέρει τον πανικό που προκάλεσε η περίφημη εκπομπή του Orson Wells «Ο πόλεμος των Κόσμων», όμως εκεί οφειλόταν στο στοιχείο του πολέμου και όχι στην εξωγήινη ζωή αυτή καθεαυτή.

Παρόλα αυτά, όσο οι θεωρίες αυτές θα «πουλάνε», θα συνεχίσουν να γράφονται άρθρα και βιβλία και κάποιοι θα θησαυρίζουν χάρις στην άγνοια και την ευπιστία.
Ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση όλων των ανόητων και αστήρικτων θεωριών είναι η ανάπτυξη κριτικής σκέψης. Κάτι που άλλωστε χρειάζεται και για τη αξιολόγηση κάθε είδους ιστοριών και θεωριών συνομωσίας, είτε αυτές αφορούν τους εξωγήινους είτε τη 17 Νοέμβρη. Ίσως τότε οι ανησυχίες επικεντρωθούν σε άλλα θέματα, πολύ πιο κρίσιμα και σημαντικά. Γιατί οι πραγματικές «συνομωσίες» κρύβονται σε θέματα όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η τρύπα του όζοντος, ή η υπεράντληση υδάτινων πόρων. Άλλωστε δε χρειάζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια από τους «συνωμότες», τους αρκεί η αδιαφορία του κοινού. Όμως τα θέματα αυτά δεν κρύβουν το στοιχείο του εξωτισμού και του εύκολου εντυπωσιασμού.

Πρόσφατα εξαφανίστηκε μια ολόκληρη λίμνη μόλις λίγα χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Όμως ένα βιβλίο για τη σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση της Κορώνειας είναι βέβαιο ότι δε θα πουλήσει ούτε ένα κλάσμα των αντιτύπων από αυτά που πούλησε στην Ελλάδα το βιβλίο του Berlitz για ένα αντιτορπιλικό που ίσως να εξαφανίστηκε, 50 χρόνια πρίν, μερικές χιλιάδες μίλια μακριά.

ΠΗΓΗ : www.e-telescope.gr του Κώστας Δελήμπαση

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Το πείραμα της Φιλαδέλφειας


Τον Ιούλιο του 1943, το αμερικανικό αντιτορπιλικό Eldridge προσάραξε στις αποβάθρες του Delaware για ένα πείραμα του αμερικανικού ναυτικού που είχε σκοπό να κάνει το πλοίο αόρατο. Το επίσημο όνομα του σχεδίου ήταν "Σχέδιο Ουράνιο Τόξο(Rainbow Project), αλλά έμεινε ευρέως γνωστό με την ονομασία "Το πείραμα της Φιλαδέλφειας(Philadelphia Experiment). Πολλά έχουν γραφεί και υποτεθεί σχετικά με το θρυλικό πείραμα για τεχνητή αφάνεια (invisibility), αλλά ο διαχωρισμός των γεγονότων από τη φαντασία είναι σχεδόν αδύνατος, ειδικά μετά την πρόσφατη μαζική εισροή ανακριβών πληροφοριών και σκόπιμης παραπληροφόρησης η οποία διαδόθηκε από πρόσωπα σχετιζόμενα με την Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών (U.S. Intelligence Community) και από επαγγελματίες σκεπτικιστές. Υπάρχει τεράστια διχογνωμία σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη στο Delaware. Υποστηρίζεται από κάποιους ότι πραγματοποιήθηκε ένα τεράστιο επιστημονικό άλμα και ότι το πλοίο ταξίδεψε επιτυχώς στο χωροχρόνο, αφού εξαφανίστηκε από την Φιλαδέλφεια, στην Πενσυλβανία, και εμφανίστηκε στο Norfolk, στη Virginia, 15 λεπτά αργότερα. Τι συνέβη είναι ακόμη άγνωστο, αλλά οι διαφορετικές θεωρίες αναλύονται παρακάτω:


Η "επίσημη" ανακοίνωση πού εξέδωσε το ναυτικό

Το ναυτικό παραδέχεται ότι το αμερικανικό πλοίο Eldridge έλαβε μέρος σε κάποιο πείραμα το οποίο προέβλεπε την περιτύλιξη του σκελετού του αντιτορπιλικού με σύρμα, σε μια προσπάθεια αδρανοποίησης των μαγνητικών πεδίων που προκαλούνταν από το μέταλλο του. Αυτό είναι γνωστό ως απομαγνήτιση. Κάτι τέτοιο θα καθιστούσε το σκάφος αόρατο σε υποβρύχιες μαγνητικές νάρκες, οι οποίες βασίζονται σε αισθητήρες εγγύτητας για να πυροδοτηθούν. Αυτοί οι αισθητήρες λειτουργούν ανιχνεύοντας μαγνητικά πεδία γύρω από το πλοίο. Συνεπώς, το πλοίο θα ήταν ικανό να διασχίσει περιοχές παγιδευμένες με τέτοιες νάρκες, αόρατο ως προς αυτές, αλλά όχι και ως προς τα ραντάρ η την όραση. Η ανακοίνωση του ναυτικού είναι αρκετά εύλογη και δεν αναφέρει ασυνήθιστα αποτελέσματα ή καταστάσεις. Θα μπορούσε ωστόσο να είναι μόνο μια πιστευτή περιγραφή για τον καθησυχασμό της πλειοψηφίας του κοινού. ’λλωστε η απομαγνήτιση πλοίων ήταν γνωστή τεχνική, καθόλου σπάνια, ώστε να δικαιολογεί την οργάνωση ολόκληρου πειράματος με κωδική ονομασία.

Θεωρία Τεχνητής Αφάνειας

Κάποιοι επιστήμονες ανέπτυξαν τη θεωρία ότι το ναυτικό εργαζόταν σε μια μέθοδο να καταστήσει το πλοίο αόρατο στην ανθρώπινη όραση. Ωστόσο, δεν είχε να κάνει με την αναδίπλωση Χώρου-Χρόνου ή με καμία περίπλοκη διαδικασία παρόμοιας φύσης. Αυτή η θεωρία, προτείνει ότι το Eldridge ήταν εξοπλισμένο με γεννήτριες υψηλών συχνοτήτων, οι οποίες θα θέρμαιναν τον περιβάλλοντα αέρα για να προκαλέσουν έναν αντικατοπτρισμό, κάνοντας το σκάφος αόρατο. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει με φυσικό τρόπο, και έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου ολόκληρα νησιά χάθηκαν από την όραση, υπό τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Η γεννήτρια υψηλών συχνοτήτων θα θέρμαινε τον περιβάλλοντα αέρα και το νερό (προκαλώντας μάλιστα μια πρασινωπή ομίχλη η οποία παρατηρήθηκε γύρω από το πλοίο), προκαλώντας μια οφθαλμαπάτη και εξαφανίζοντας το πλοίο από την όραση. Η γεννήτρια θα ευθυνόταν ακόμη για την αρρώστια, φυσική και ψυχική, του πληρώματος μετά το πείραμα. Μια γεννήτρια υψηλών συχνοτήτων μπορεί να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στον εγκέφαλο, ειδικά σε κοντινή απόσταση. Αυτή είναι μια πιο πιστευτή θεωρία καθώς δικαιολογεί της σωματικές και ψυχικές βλάβες που υπέστησαν όλα τα μέλη του πληρώματος μετά το πείραμα. Δεν εξηγεί όμως πώς το πλοίο εθεάθη στη Virginia, από το πλήρωμα του επιβατικού Andrew Furuseth, 15 λεπτά μετά την εξαφάνισή του από τη Φιλαδέλφεια. Υπάρχουν ακόμη πληροφορίες για κάποιους από το πλήρωμα οι οποίοι μετά το πείραμα βρέθηκαν ενσωματωμένοι στο κέλυφος του πλοίου, ή δεν βρέθηκαν καθόλου.

Θεωρία Μεταφοράς στο Χώρο-Χρόνο

Η πιο ενδιαφέρουσα και πιο τραβηγμένη θεωρία για το πείραμα της Φιλαδέλφειας, είναι ότι το αντιτορπιλικό, πραγματικά εξαφανίστηκε και τηλεμεταφέρθηκε μέσα στο χώρο και το χρόνο. Υποτίθεται ότι στο πείραμα συμμετείχε πλήθος διακεκριμένων επιστημόνων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Nikola Tesla και ο Albert Einstein. Ωστόσο ο Τέσλα θεωρείτο νεκρός προ μηνών. Η θεωρεία υποστηρίζει ότι το φως έπρεπε να καμφθεί γύρω από το πλοίο για να γίνει αόρατο. Για να επιτευχθεί αυτό, τύλιξαν γύρω από την περιφέρεια του πλοίου σύρμα και πέρασε εναλλασόμενο ρεύμα από αυτό. Αυτό προκάλεσε τη δημιουργία ενός τεράστιου ταλαντευόμενου μαγνήτη ο οποίος σχημάτισε μαγνητικό πεδίο γύρω από το πλοίο, κάμπτοντας όχι μόνο το φως, αλλά και τον ίδιο τον χωροχρόνο. Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας παραπέμπουν στη θεωρία του Αϊνστάιν περί ενοποιημένου πεδίου, σύμφωνα με την οποία αν κάμψεις το φως κάμπτεις αναπόφευκτα το χώρο και το χρόνο επίσης.

Γεγονότα

Κατά την πρώτη φάση του πειράματος το πλοίο δεν εξαφανίσθηκε τελείως, αλλά το αποτύπωμα του σκελετού του διαγραφόταν καθαρά στο νερό. Την δεύτερη φορά το πλοίο εξαφανίστηκε τελείως ενώ εμφανίστηκε 15 λεπτά αργότερα στη Virginia. Όταν επανεμφανίστηκε το πλοίο στην Πενσυλβανία, μέλη του πληρώματος βρέθηκαν ενσωματωμένοι με το κήτος του πλοίου, άλλοι έλειπαν και οι υπόλοιποι είχαν χαμένα τα λογικά τους. Αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι πέρα από την επίσημη ανακοίνωση του ναυτικού, δεν υπήρξε δυνατή η επικοινωνία με οποιοδήποτε μέλος του πληρώματος. Όταν το πλοίο μεταπωλήθηκε στο ελληνικό ναυτικό, η ονομαστική χωρητικότητά του είχε αυξηθεί κατά 300 τόνους, που σημαίνει ότι είχε αφαιρεθεί εξοπλισμός από το εσωτερικό του.





Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Οι Μαγισσες του Σαλεμ


Το 1692, 200 περίπου χρόνια μετά την έναρξη του κυνηγιού των μαγισσών στην Ευρώπη και την έκδοση του Malleus Maleficarum, στη μικρή πόλη του Σάλεμ της Μασαχουσέτης, σημειώθηκε η διασημότερη περίπτωση μαζικών δαιμονικών καταλήψεων που έμεινε στην ιστορία.
Όλα άρχισαν όταν ο πάστορας Samuel Parris γυρνώντας από τις Δυτικές Ινδίες όπου είχε πάει ως διαπραγματευτής, έφερε μαζί του μια γυναίκα, την Tituba, που ήταν γνώστρια της Obeah, μιας μαγικής λατρείας της ευρύτερης περιοχής των Αντιλλών του Ειρηνικού.
Οι κοπέλες του Σάλεμ, επισκέπτονταν συχνά την Tituba για να την συμβουλευθούν για τα μελλούμενα ή για οτιδήποτε τις απασχολούσε, γνωρίζοντας όμως πως αυτό απαγορευόταν αυστηρά από τους νόμους της εποχής καθώς οποιαδήποτε εκδήλωση θρησκευτικού περιεχομένου πέραν των καθιερωμένων θεωρούταν ως μαγική και συνεπώς σχετιζόταν με το Διάβολο.
Σιγά-σιγά όμως, άρχισαν να μαθαίνονται οι πράξεις των νεαρών κοριτσιών, οι οποίες γνωρίζοντας τις αυστηρές ποινές που επιβάλλονταν για τη συμμετοχή σε ανάλογες εκδηλώσεις, καταλήφθηκαν από τρόμο. Το παράδοξο της υπόθεσης ήταν ότι αφού ανακαλύφθηκαν οι πράξεις τους, οι Elisabeth Parris, κόρη του πάστορα, και η Abigail Williams, ανιψιά του, έδειχναν να έχουν καταληφθεί από ένα είδος έκστασης.
Καθώς αυτή η κατάσταση των κοριτσιών παρέμενε ως έχει, ο πάστορας κάλεσε για βοήθεια πάστορες από γειτονικές πόλεις. Αυτοί εισάκουσαν την έκκλησή του και έφτασαν στην πόλη για να βοηθήσουν στη σωτηρία των κοριτσιών με προσευχές. Όποτε όμως ανέφεραν το όνομα του Κυρίου, οι κοπέλες καταλαμβάνονταν από σπασμούς και μανία κι έτσι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις προσευχές.
Τότε, ο πάστορας, άρχισε να παρακολουθεί την Tituba καθώς την υποψιαζόταν ως κύρια υπεύθυνη για την κατάσταση και κάποια στιγμή την είδε να βγάζει κάτι από τις στάχτες στο τζάκι και να το δίνει στο σκύλο τους. Τότε με τρόπο βίαιο απαίτησε να του εξηγήσει τι ήταν αυτό που έβγαλε από το τζάκι. Εκείνη του απάντησε ότι ήταν το «γλυκό των μαγισσών» και ότι το έφτιαξε στοχεύοντας τη θεραπεία των κοριτσιών. Εκεί ο πάστορας, μη πιστεύοντάς την, τη χτύπησε μέχρι που στο τέλος την ανάγκασε να ομολογήσει ότι εκείνη ήταν η υπεύθυνη για την κατάσταση των κοριτσιών. Έπειτα, ζήτησε από την κόρη του να του μιλήσει για το τι πραγματικά συμβαίνει κι εκείνη τα ομολόγησε όλα. Η ανιψιά του με τη σειρά της, δήλωσε πως κάποια άτομα στην πόλη, είχαν συνάψει συμφωνία με τον Διάβολο.

Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου φονική μανία καταδίωξης στη μικρή πόλη. Η Abigail κατέδωσε ως αναμεμιγμένη στην ιστορία τη Sarah Good, μια φτωχή ρακένδυτη γριά, η οποία κοιμόταν στα χωράφια και δεν πήγαινε ποτέ στην εκκλησία. Το ίδιο έγινε και με μια άλλη γυναίκα του χωριού, τη Sarah Osborne.
Στις 29 Φεβρουαρίου του 1692 βγήκαν εντάλματα σύλληψης για τις Tituba, Sarah Good και Sarah Osborne.
Την επόμενη μέρα, έφτασαν στην πόλη δυο δικαστές για να αποδώσουν δικαιοσύνη. Η Good απολογούμενη αρνήθηκε ότι έχει σχέση με μαγείες και πάσης φύσεως μαγικές γνώσεις. Τη στιγμή όμως που απολογούταν, μια από τις κοπέλες άρχισε να καταλαμβάνεται από σπασμούς και οι υπόλοιπες, ακολουθώντας το παράδειγμά της, ούρλιαζαν πως το πνεύμα της Sarah Good τις δαγκώνει και τις τσιμπάει με μανία. Μια γυναίκα που βρισκόταν εκεί, η Martha Cory, σηκώθηκε και έβαλε τα γέλια βλέποντας το τραγελαφικό της κατάστασης. Όταν ήρθε η σειρά της δεύτερης κατηγορούμενης να απολογηθεί, της Sarah Osborne, αρνήθηκε κι αυτή τις κατηγορίες. Ταυτόχρονα, οι κοπέλες, επανέλαβαν το θέατρό τους.
Οι κατηγορούμενες τελικά οδηγήθηκαν σε κελιά όπου και, μετά από δυο μήνες, η Osborne πέθανε.
Όταν ήρθε η σειρά της Tituba να δικαστεί, με το που μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου, οι κοπέλες άρχισαν να ουρλιάζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Μια ερώτηση έγινε στην Tituda: «έχεις ποτέ σου συναντήσει το Διάβολο;» Εκείνη, καταλαβαίνοντας πως αν ομολογούσε θα τελείωναν όλα για εκείνη αλλά και για τις υπόλοιπες, απάντησε: «Ο Διάβολος με επισκέφτηκε και μου ζήτησε να τον υπηρετήσω.»
Για τρεις ολόκληρες ημέρες η Tituba αφηγούνταν στο δικαστήριο τα Sabbats τα οποία τελούσε και πρόσθεσε πως στη συντροφιά του Διαβόλου βρίσκονταν κι άλλα άτομα πέρα από εκείνη. Αυτό το τελευταίο έσπειρε τον πανικό στην κοινότητα του Σάλεμ, και άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό για να ανακαλυφθούν και οι υπόλοιπες μάγισσες.

Η πρώτη ήταν η Marha Cory, την οποία κατήγγειλε η Ann Putnam, η οποία θα καταγγείλει επίσης και την Rebecca Nurse, μια γυναίκα την οποία όλοι θεωρούσαν έως τότε άγιο άνθρωπο...
Από εκείνη τη στιγμή, όποιος καταγγέλλεται από τα κορίτσια συλλαμβάνεται και περνά από δίκη με μηδαμινές πιθανότητες επιβίωσης.
Μέχρι τον Ιούνιο, πάνω από 100 άτομα είχαν κατηγορηθεί από τα κορίτσια και είχαν γεμίσει τις φυλακές που πλέον δε χωρούσαν άλλο κόσμο. Ήταν λοιπόν ευκαιρία να αρχίσουν να εφαρμόζονται ποινές. Πρώτη η Bridget Bishop πέρασε πάλι από δίκη όπου της επιβλήθηκε η ποινή του απαγχονισμού και οδηγήθηκε στην πλαγιά του Gallows Hill όπου και την κρέμασαν.
Ακολούθησε η Rebecca Nurse και 40 άλλες γυναίκες, μέσα στις οποίες και η Sarah Good. Όταν όμως ξαναπέρασαν κι αυτές πριν την εκτέλεσή τους από δίκη, οι δικαστές δίστασαν να καταδικάσουν τη Rebecca Nurse μιας και υπήρξε πάντα μια γυναίκα αξιοσέβαστη μέσα στη μικρή κοινωνία του Σάλεμ. Τότε επενέβη ο William Stoughton, δικαστής χωρίς οίκτο, και ζήτησε την επανεξέταση της υπόθεσης από το δικαστήριο. Η δεύτερη απόφαση του δικαστηρίου οδήγησε τη Rebecca Nurse στην αγχόνη στις 19 Ιουλίου.
Μετά από αυτό το γεγονός, πολλοί κατηγορούμενοι προτίμησαν να δηλώσουν ένοχοι για να σώσουν τη ζωή τους.

Τον Αύγουστο, πραγματοποιήθηκε μια Τρίτη μεγάλη δίκη με έξι κατηγορούμενους οι οποίοι κρεμάστηκαν κι αυτοί εκτός της Elisabeth Proctor, η οποία ήταν έγκυος, γεγονός που καθυστέρησε την εκτέλεσή της και τελικά της έσωσε τη ζωή.
Το Σεπτέμβριο το δικαστήριο συνεδρίασε για τελευταία φορά και ανήγγειλε ακόμα 15 καταδίκες, ανάμεσα στις οποίες και αυτές της Tituba, της Martha Cory και του 80χρονου άντρα της οι οποίοι και κρεμάστηκαν τρεις μέρες αργότερα. Κάποια στιγμή, η κοινότητα άρχισε να αμφιβάλει για το κατά πόσο τα γεγονότα που καταγγέλλουν τα κορίτσια της πόλης είναι πραγματικά. Κι αυτό γιατί έκαναν το λάθος να καταγγείλουν και κάποιους δικαστές, πράγμα άτοπο, εφόσον πιστευόταν ότι οι δικαστές προστατεύονταν από τον ίδιο το Θεό!
Έτσι, ο κυβερνήτης της περιοχής απάλλαξε τον φρικτό δικαστή Stoughton από τα καθήκοντα του και σταμάτησε τη λειτουργία του δικαστηρίου που είχε συγκροτήσει. Συνέθεσε ένα καινούργιο δικαστήριο και έδωσε χάρη στους υπόλοιπους κατηγορουμένους.
Τελικά, στις 13 Ιανουαρίου του 1693, ο κυβερνήτης Phips έδωσε αμνηστία σε όλους τους τελευταίους κατηγορούμενους που είχαν απομείνει.


Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ


Τα πιο συνηθισμένα είδη ψυχικών δυνάμεων, είναι τα εξής:

Διαίσθηση – Η ικανότητα του ψυχικού να διαισθάνεται καταστάσεις, μηνύματα από τον αστρικό κόσμο, και κυρίως την ύπαρξη πνευμάτων στον χώρο γύρω του. Είναι συνήθως η πρώτη ικανότητα που αναπτύσσεται.

Διορατικότητα – Η ικανότητα του ψυχικού να βλέπει με το τρίτο μάτι, ονόματα, σύμβολα, οράματα, και κυρίως πνεύματα.

Τηλεπάθεια – Η ικανότητα του ψυχικού να ακούει σκέψεις των συνανθρώπων του, να λαμβάνει μηνύματα από τον αστρικό κόσμο και κυρίως να ακούει τα πνεύματα που τον περιβάλλουν. Επίσης, είναι σε θέση να δει με το τρίτο του μάτι γεγονότα που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή σε τοποθεσίες πολύ πιο μακρινές από εκεί που βρίσκεται.

Ανεπτυγμένη όσφρηση – (Δεν υπάρχει ειδική ονομασία για αυτήν την ικανότητα). Είναι η ικανότητα του ψυχικού και αντιλαμβάνεται τις παρουσίες των πνευμάτων γύρω του μέσω της όσφρησης.

Ψυχομετρία – Η ικανότητα του ψυχικού να «διαβάζει» τις δονήσεις αντικειμένων και τις δονήσεις της αύρας των έμψυχων σωμάτων και έτσι να μπορεί να πει την ιστορία τους. Μπορεί επίσης να προβλέψει το άμεσο μέλλον των έμψυχων σωμάτων (άνθρωποι και ζώα).

Θεραπευτική Διαίσθηση – Η ικανότητα του ψυχικού να διαισθάνεται πιθανές δυσλειτουργίες του οργανισμού όπως και ασθένειες που δεν έχουν ακόμα εκδηλωθεί σε ανθρώπους και ζώα, βλέποντας και «διαβάζοντας» τα ενεργειακά κύματα της αύρας τους.

Τηλεκίνηση – Η ικανότητα του ψυχικού να μετακινεί αλλά και να επηρεάζει αντικείμενα, μονάχα με την ενέργειά του και την δύναμη του νου.
Σε αυτήν την κατηγορία, εντάσσονται και οι δυνατότητα να προκαλεί αλλαγές της θερμοκρασίας ενός δωματίου (κρυοκίνηση), να ανάβει φωτιά (πυροκίνηση), να προκαλεί μικρές δονήσεις στο έδαφος σαν σεισμούς (γαιοκίνηση), ή/και να μεταβάλει προσωρινά τις καιρικές συνθήκες (υδροκίνηση).
 

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

H ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ???

Από όλα τα μυστήρια του κόσμου, η Ατλαντίδα είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο ανά τους αιώνες και εκείνο που έχει δώσει τροφή σε χιλιάδες έρευνες από επιστήμονες και φιλόσοφους έως σκεπτιστές και μυστικιστές. Ακόμα και οι αλλεπάλληλες απορρίψεις των εκάστοτε θεωριών δεν κατάφεραν να μειώσουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων ούτε να αποθαρρύνουν στην συνέχιση των ερευνών και εξερευνήσεων.

Βάση αρχαίων μύθων, πρόκειται για ένα νησί στο οποίο άνθισαν πάμπολλοι πολιτισμοί προτού καταστραφεί και εξαφανιστεί από κατακλυσμό. Αναρίθμητοι είναι οι θρύλοι για τους Αταλάντες και πως καταστράφηκε ο προηγμένος πολιτισμός τους, είτε από κατακλυσμό είτε από την δική τους υπεροψία.
Κατά τον Μεσαίωνα λίγοι ήταν εκείνοι που αμφισβητούσαν την ύπαρξη της Ατλαντίδας. Εκείνη την εποχή υπήρξαν και οι περισσότερες έρευνες για την τοποθεσία της, αλλά όχι τόσο πολύ για την ύπαρξή της ή μη. Πολλές θεωρίες υποδεικνύουν την γεωγραφική τοποθεσία της Ατλαντίδας (η επικρατέστερη υποστηρίζει ότι βρισκόταν στην μέση του Ατλαντικού) και η φύση του πολιτικού συστήματος είναι πολυσυζητημένο. Εξερευνητές ταξίδεψαν χιλιάδες μίλια σε όλο το κόσμο ψάχνοντας για ίχνη του πολιτισμού και της γεωγραφικής του θέσης, 40 σημεία στην υδρόγειο έχουν σημειωθεί μέχρι στιγμής ως πιθανά, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακόμα πραγματικές αποδείξεις για την ύπαρξη της Ατλαντίδας, πόσο μάλλον για την τοποθεσία της.
Η Ατλαντίδα πιστεύεται ότι πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Πλάτωνα περίπου το 350 π.Χ. σε αρκετούς διαλόγους του. Εκεί, περιγράφει τους Αταλάντες και τον πολιτισμό τους ως εύπορο, επιτυχημένο, πολιτικά και πολιτιστικά ανεπτυγμένο καθώς και στρατιωτικά ισχυρό. Αναφέρει επίσης ότι είχαν κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη μέχρι που ηττήθηκαν από τους Έλληνες. Λίγο μετά αυτήν την ήττα τους, ένας σεισμός προκάλεσε την βύθιση της Ατλαντίδας. Όλ’ αυτά κατά Πλάτωνα...
Μα ο Πλάτωνας μονάχα «αναμάσησε» τα ήδη ειπωμένα και καταγεγραμμένα από Αιγύπτιους ιερείς περίπου 2 αιώνες νωρίτερα, όπου ανέφεραν έναν εντυπωσιακά ανεπτυγμένο πολιτισμό που προσπάθησε να κατακτήσει την Μεσόγειο, περίπου 9.000 χρόνια προ Πλάτωνα. Αναφέρουν επίσης ότι το νησί της Ατλαντίδας υπήρξε μεγαλύτερο της Λιβύης και δυτικής Ασίας μαζί, κάπου στον Ατλαντικό ωκεανό, δυτικά των Πυλών του Ηρακλή.


Ο μοντέρνος θρύλος της Ατλαντίδας ξεκίνησε το 1882 με την δημοσίευση του πρώην αμερικάνου γερουσιαστή Ιγνάτιου Ντόνελλυ «The Antediluvian World», που επηρεασμένος από βιβλία στην βιβλιοθήκη του κογκρέσου, αποφάσισε να γράψει μια δική του εντυπωσιακή ιστορία, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι η Ατλαντίδα δεν ήταν άλλη από τον Κήπο της Εδέμ καθώς και το ότι οι Αταλάντες υπήρξαν οι πρώτοι στην ανακάλυψη της γραφής και της χημικής φαρμακευτικής. Δεν σταμάτησε όμως εκεί, παρά συνέχισε υποστηρίζοντας ότι οι Θεοί όλων των Ευρωπαϊκών, Μεσογειακών και Μεσοποτάμιων πολιτισμών δεν ήταν άλλοι από Αταλάντες βασιλείς, βασίλισσες και ήρωες που εντυπωσίασαν τον τότε πρωτόγονο κόσμο με τις γνώσεις αλλά και ομορφιά τους. Κατά συνέπεια, όλες αυτές οι ιστορίες που φτάνουν σήμερα σε μας ως μύθοι, στην ουσία είναι πραγματικά γεγονότα και δρώμενα των Αταλάντων. Μέχρι και τις μέρες μας, πολλοί άνθρωποι έχουν επηρεαστεί έντονα από τον Ντόνελλυ και υποστηρίζουν πως ο πολιτισμένος άνθρωπος ξεκίνησε από την Ατλαντίδα. Επίσης, πως όλες οι Ηλιακές θρησκείες είναι απομεινάρια της γνήσιας Αταλάντιας θρησκείας.
Φτάνοντας στον 19ο και 20ο αιώνα, συναντάμε πάμπολλες μυστικιστικές θεωρίες να έχουν συγχωνευθεί με την χαμένη Ατλαντίδα. Η Μαντάμ Ελένα Μπλαβάσκυ, πίστευε ότι οι Αταλάντες υπήρξαν οι μοναδικοί επιζήσαντες μιας άλλης θρυλικής χώρας, της Λεμουρίας. Υποστήριζε επίσης ότι υπήρξαν οι 4η Ριζική Φυλή της ανθρωπότητας. Όλ’ αυτά, βασιζόμενη στο Βιβλίο του Ντυζάν, που είναι άλλη μια από τις σωζόμενες αρχαίες πηγές πληροφοριών σχετικά με την Ατλαντίδα και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Θιβέτ.
Ο φιλόσοφος και αποκρυφιστής Ρούντολφ Στέινερ, που υποστήριζε ότι μπορούσε να εισέλθει στα Ακασικά Αρχεία, συμφωνούσε με την Μπλαβάσκυ σχετικά με την Λεμουριανή καταγωγή των Αταλάντων.
Μερικοί συγγραφείς υποψιάζονται ότι οι σημερινοί Ινδιάνοι μετανάστευσαν από τον Παλιό Κόσμο στον Καινούργιο μέσω της Ατλαντίδας. Ινδιάνικοι θρύλοι ενισχύουν αυτήν την άποψη.
Άλλοι συγγραφείς υποδεικνύουν τις εμφανέστατες ομοιότητες τεχνολογίας και πολιτισμού μεταξύ αρχαίων πολιτισμών που δεν θα μπορούσαν να έχουν συναντηθεί ποτέ (π.χ. Ίνκας και Έλληνες), καθώς επίσης παγκόσμιους μύθους που μοιάζουν εκπληκτικά μεταξύ τους, λαμβάνονται ως αναμφισβήτητες αποδείξεις της μεταξύ τους επικοινωνίας. Μιας και δεν έχουμε ακόμα αποδείξεις για το πως μπορεί αυτό να ήταν δυνατό, εκείνοι που ερευνούν την υπόθεση της Ατλαντίδας βρίσκουν εκεί λαβές για την απόδειξη της ύπαρξής της.
Παρόλο που οι παραδοσιακές δοξασίες και μύθοι σχετικά με την Ατλαντίδα έχουν σχεδόν αποδειχθεί ως πλάσματα της φαντασίας, μερικοί σημερινοί αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι ο μύθος της Ατλαντίδας ξεκίνησε από την ηφαιστειακή έκρηξη την Θήρα (Σαντορίνη) η οποία και προκάλεσε την καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού περίπου το 1.450 π.Χ. Ο Μινωικός πολιτισμός υπήρξε σαφέστατα πολύ πιο προηγμένος από τους υπόλοιπους σύγχρονούς του πολιτισμούς, γεγονός που προκαλούσε τον θαυμασμό. Δεν αποκλείεται λοιπόν, η Ατλαντίδα να μην είναι άλλη από την Μινωική Κρήτη. Αυτήν την εκδοχή ερεύνησε ο Δρ. Τζέιμς Μαγιορ στο βιβλίο του «Voyage to Atlantis» που εκδόθηκε το 1969 και πυροδότησε νέες έρευνες για το θέμα.
Οι θεωρίες πολλές, εδώ παραθέσαμε πολύ λίγες από αυτές, τις ίσως λιγότερο φανταστικές, αλλά οι αποδείξεις παραμένουν σχεδόν ανύπαρκτες…
Μήπως εδώ και αιώνες κυνηγάμε σκιές ή μήπως τελικά… δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά;